Luister naar het verhaal

Beluister je het verhaal op locatie en luister je met anderen naar 1 smartphone? Ga dicht bij elkaar staan om het verhaal goed te verstaan. Zo kunnen andere bezoekers genieten van de rust.

Lees het verhaal

Erfenissen zorgden in het verleden ook al voor veel wrevel tussen de erfgenamen.

In dit geval waren de erfgenamen erg achterdochtig over het testament van de overledene: Simon Vanden Berghe had misschien wel zijn huis ‘Hof ten Brouke’ nagelaten aan Lodewijk van Dongelberg, maar de andere erfgenamen Wouter van Dongelberg, mejuffrouw Oeden van Boemale en Adam van Kerken meenden dat Simon nog allerlei munten, juwelen en andere kostbaarheden in en rond het huis had verstopt.

Deze bezittingen stonden niet in het testament en ze vreesden dat alles in handen van Lodewijk zou vallen zonder dat zij hun rechtmatige deel zouden krijgen. Wouter, Oeden en Adam wilden dus graag dat er een inboedel gemaakt zou worden van het ‘Hof ten Brouke’, zodat er niets tussen hun vingers zou glippen.

Zo gezegd, zo gedaan en de schepenbank zond op een maandag in december van het jaar 1434 de twee getuigen van Simons testament, twee schepenen, een notaris en een klerk naar het huis om het eens goed uit te pluizen.

Eenmaal de hoogwaardigheidsbekleders en beambten gearriveerd waren en begonnen te zoeken, liep het eigenlijk van een leien dakje. Uit alle hoeken en kieren kwamen blinkende geldstukken van goud en zilver rollen. Ondertussen visten de hoge heren nog luxueuze lakens, chique kleren en servies van edelmetaal uit allerlei kisten en kasten. In elke kamer vonden ze wel iets en al snel hadden ze een hele berg aan dure spullen en juwelen verzameld. Zelfs van onder de grond kwamen er schatten tevoorschijn: Simon had listig in de bodem een aarden post met een indrukwekkende hoeveelheid munten aan de voet van een toren verborgen.

De klagers bleken dus volledig gelijk te hebben: Simons erfenis was aanzienlijk groter dan op het eerste gezicht leek. Ze moesten eerst nog alles eerlijk onder alle erfgenamen verdelen. Slaagden ze hier niet in tegen laatste maandag voor kerstmis, dan had het stadsbestuur gedreigd dat zij die taak dan wel zou opnemen en beslissen wat wie rechtmatig toebehoorde. De schepenen wilden duidelijk de vingers aan de pols van deze zaak houden om een slepend conflict te vermijden.